تکیه گاهم خاک شد بی سقف شد دیوارها
این دلم سردار پیری خسته از پیکارها
هر کجا تیری رسید او سینهاش را پیش داشت بی سپر
حالا منم با سینه در اکبارها
از سپاهم هیچ کس جزای من با من من سپه سالار
تنها بر سر آوارها
هر سفر عینم او را نشانم می دهد
مثل او شد چین و مویم مثل او رفتارها
تازه فهمیدم چه بر دوشش کشیدن سال ها
بیصدا بی شکفه با لبخند در دشوارها
جمعه ها گل می برند بر سنگ او سر مینهم
او نمیگوید جواب من پر از گفتارها
بلبلی دیگر نمی خواند بهاری هم نماند
سر به من افتاد و شد بی رنگ و بو
گلزار و تکیه گاهم خاک شد بی سقف شد دیوارها
این دلم سردار پیری خسته از پیکارها
دیدگاهها
0 دیدگاه